Je kind wacht op hulp bij een eetstoornis. Wat kun jij nu doen?
Je ziet je kind worstelen en de hulp is er nog niet. Dat is zwaar. Misschien ben je bang, moe of boos. Weet dat je er niet alleen voor staat. En dat je ook tijdens het wachten veel kunt betekenen voor je kind.
Zes dingen die je nu al kunt doen
Houd de huisarts betrokken
Laat je kind lichamelijk controleren, ook als het er van buiten goed uitziet. Spreek af wanneer jullie terugkomen. Vertel het meteen als het slechter gaat.
Zoek het contact, niet de strijd
Je kind is meer dan de eetstoornis. Vraag hoe het echt gaat. Luister eerst. Doe ook gewone dingen samen, die niets met eten te maken hebben.
Breng rust en ritme
Een voorspelbare dag geeft houvast. Maak afspraken over eten bij voorkeur samen met een deskundige die ervaring heeft met eetstoornissen. Wat veilig is, verschilt per kind.
Leer de eetstoornis begrijpen
Een eetstoornis gaat zelden alleen over eten. Begrip helpt je om minder te botsen. De gratis video's en de First EET kit zijn een goed begin.
Vraag naar de wachttijd
Vraag de instelling wat je kunt doen als het slechter gaat. Duurt het lang? Is je kind jonger dan 18, vraag dan bij de gemeente of het wijkteam of er eerder plek is. Vanaf 18 jaar kan de zorgverzekeraar helpen zoeken.
Zo vind je passende hulp →Zorg ook voor jezelf
Je kunt alleen steunen als je zelf ook steun krijgt. Bij Stichting Kiem vind je contact met andere ouders die begrijpen wat je doormaakt.
Artikelen voor ouders
Antwoorden op vragen waar veel ouders mee zitten. Kort, eerlijk en praktisch.
Kijk de video's samen met je kind
Samen een video kijken kan een gesprek makkelijker maken. Je hoeft niet meteen iets te zeggen. Vraag na afloop gewoon: "Wat herkende jij?" Deze weken zijn een goed begin voor ouder en kind.
Is je kind jonger dan 12? Kijk dan altijd samen. Kijk eerst zelf, zodat je weet wat er aan bod komt.
Ben je ouder van een volwassen kind?
Dan ligt het anders. Je volwassen kind beslist zelf over hulp en behandeling. Hulpverleners mogen zonder toestemming van je kind vaak weinig met jou delen. Dat kan machteloos voelen.
Je blijft wel belangrijk. Blijf in contact, zonder te controleren. Laat merken dat je er bent. Vraag wat je kind van jou nodig heeft. En zoek steun voor jezelf, bijvoorbeeld bij Stichting Kiem of WEET.